Moordlijstjes 2009

Het is lang stil geweest op uw Tigert. En we sluiten niet uit dat u na dit bericht wederom een tijdlang tigertloos zult zijn. Zoals wij ook helaas bij de plaatselijke bierenboer de laatste keren ook geen tigertjes meer aantroffen. Zonde. Maar ja, het leven gaat door en wie weet kruist Tigert nog wel eens uw pad. In de tussentijd drinken wij ook gewoon onze Grolschjes en Hertog Jannetjes en leest u andere websites, blogs, ebooks of tweets.
  We willen u 2010 echter niet insturen zonder u onze toppers van 2009 te presenteren. Alhoewel? 2009? Oudgedienden Van Morrison, Therapy?, Pearl Jam en Gotcha! staan o.a. hoog genoteerd. De wereldplaat Words And Music From Da Lowlands uit 1991 bijvoorbeeld ontbrak nog in de platenkast van Martijn maar werd dit jaar tot zijn grote vreugde heruitgebracht. Vandaar dat de plaat een eervolle vermelding krijgt in zijn lijst.

Om de lijstjes te bekijken klikt u op onderstaande linkjes:

Concerten
De keuze van Michiel vindt u hier

... en die van Martijn hier

Albums
De keuze van Michiel vindt u hier

...en die van Martijn hier

Martha Wainwright, Paradiso, 29 mei 2008

check Flickr.com voor meer...

Even een post om te checken hoe de samenwerking met flickr.com werkt...
Maar geef toe, er zijn ergere posts om naar te kijken...

In the back

Nog meer live humor. Ondanks de dikke show die The Enablers weggeven tijdens een bord-op-schoot tijdstip in de Utrechtse DB oefenstudio's klaagt de zanger over vermoeidheid: "I need a chair. Is there a chair in the room?"
- "In the back!", klikt het vanuit het publiek.
"Oooh, i need a doctor. Is there a doctor?"
- "In the back!", klikt het wederom.
De band zet aan voor een nieuw nummer, maar de zanger klaagt gespeeld verder: "I think i just need a vitamin B injection..."
- "In the back??!!!"

Elle Butre

Na een aantal nummers spreekt de frontvrouw van Agua de Annique, beter bekend onder de naam Anneke van Giersbergen, het voornamelijk mannelijke publiek toe in de kleine gezellige zaal van het Patronaat. "Jongens", zegt ze speels, "hebben jullie er een beetje zin in?" De mannen grommen en de testosteronspiegel stijgt. "Dat is mooi", vervolgt ze, om daarna dé grap van de avond te maken; de grap die ik ooit van Herman Finkers gehoord heb en daarna op de daartoe toepasselijke momenten in verschillende variaties heb toegepast. "Ik ook, maar ik moet eerst spelen...". Als de band daarna Diggin' the Grave van Faith No More inzet is het pleit beslecht. Een vrouw met humor, een vrouw met ballen. Deze avond kon niet meer kapot dankzij de voormalige zangeres van The Gathering.

Van invloed

Goeie grap: Joey (van en in de gelijknamige sitcom) die bij een spirituele collega actrice op bezoek gaat waarmee het maar niet wil boteren, daar een foto van de Dalai Lama aan de muur ziet hangen en uitkraait: "Cool, Jackie Chan! Hebben we toch nog iets gemeen!"
  De foto die u hiernaast ziet, zal ik in mijn, ons nieuwe huis aan de muur hangen en ik zal het alvast verklappen voor iedereen die niet weet wie dit is: dit is niet Brandon Lee in The Crow, maar Robert Smith, zanger van één van 's werelds meest invloedrijke punk slash gothic slash new wave bands The Cure. Ze speelden afgelopen week in Ahoy.
  Tigert.nl heeft de hoop opgegeven ooit nog invloedrijk te zijn, maar het bericht van enkele reizigers, een poos geleden, dat in China uw tigert.nl niet benaderd kon worden, vanwege de getoonde International Campaign For Tibet banner (klik er eens op, bezoeker), laat zien dat China beïnvloedbaar is... Misschien toch boycotten, die Olympische Spelen? Gáát u binnenkort naar China? Wilt u dan even controleren of u daar www.tigert.nl nog kunt benaderen? Ik ben benieuwd...

Onze jongens

Vorige week werd ik blij verrast door het nieuws dat de punk iconen van Bad Religion een optreden gaan geven in de Amsterdamse Melkweg. Ik seinde het nieuws snel door en was van plan de volgende ochtend coute-que-coute kaartjes te gaan kopen totdat ik de replij kreeg: "Zeg vrind, spelen onze jongens dan niet hun eerste EK wedstrijd?" En ja hoor, verdomd dat het niet waar was... 9 juni 2008. Een nu al legendarische avond: Nederland - Italië in Bern en Bad Religion in Amsterdam. Ik kies voor de eerste optie, maar ben licht bevreesd dat ik aan het eind van de avond zal verzuchten: "waren we maar in de Melkweg...". Deze week stonden op het programma Haarlem - Heracles en Queens Of The Stoneage. Gelukkig niet op dezelfde avond, want anders had ik na de 1-3 door Heracles met een vooruitziende blik vertwijfeld gezucht: stond ik maar in de HMH...

Eindejaarslijstjes

U zat er al op te wachten. En hier zijn ze dan eindelijk: de eindejaarslijstjes van uw Tigert.nl:

Concerten
De keuze van Michiel vindt u hier

... en die van Martijn hier



Albums/releases
De keuze van Michiel vindt u hier

...en die van Martijn hier

Tot volgend jaarrrrrrr!!!!!

Boeiend?!

Wie kent Hans Teeuwen, de cabaretier, niet? Zijn repertoire leent zich uitstekend voor nabootsingen in de kroeg of literair café. Boeiend! Boeiend! In-te-res-saaaant!!! Goed, je vind hem misschien niet leuk (ik wel trouwens) maar je kent hem wel, toch? Maar wie kent Hans Teeuwen, de jazzzanger? Vorige week trad hij op met enkele van Neerlands beste jazzmuzikanten en zong hij klassiekers maar ook eigen werk. En, ik moet zeggen: hij deed het vol overtuiging, verviel niet in cabareteske streken (alhoewel er tussen de nummers door best een gebbetje af kon) en ik heb me prima vermaakt. Toch hoopte ik stiekem op die ene fan in de zaal die het niet zou kunnen laten om naar voren te lopen, tussen de tafeltjes door (het was een zitconcert), om vooraan gekomen zijn handen om zijn mond te leggen en te roepen: "Boeiend! Boeiend! In-te-res-saaant!!!
  Een week later stond afgelopen vrijdag één van Belgisch beste zangers ooit in P60: Raymond van het Groenewoud. Tussen de nummers door laat hij met droge Belgische humor merken ook zo als cabaretier aan het werk te kunnen, maar dan wel van een geheel ander slag dan Hans Teeuwen (uiteraard zou ik haast zeggen). Het in grote getalen opgekomen publiek was veelal wat ouder en vele dames in de zaal, meisjes lang geleden, konden het niet laten om hun handen rond hun mond te leggen en te roepen: "Meis-jes! Meis-jes". En Raymond speelde zijn grote hit Meisjes in de toegift. Dat was naast Je Veux L'amour en Liefde Voor Muziek één van de weinige nummerkes die ik kende... Maar het was een prima avond: de man, zijn band, zijn liedjes en zijn optreden waren één bron van vermaak.

Vooruitziende blik

Directeur Cor Schlösser van de Melkweg vertelde het in een interview: een band begint vaak in de bovenzaal van Paradiso om daarna via de Melkweg, vaak eerst in de oude zaal, uiteindelijk te hopen ooit de grote zaal van Paradiso uit te verkopen. Afgelopen week stond The National in de oude zaal van de Melkweg geprogrammeerd. Door een verrassend goede kaartverkoop werd de band echter overgeheveld naar The Max. Twee jaar geleden alweer stonden ze in de bovenzaal van Paradiso. Ik heb het optreden toen niet gezien, maar toch was ik er bij. Althans, tijdens een interview voor KindaMuzik portretteerde ik de zanger Matt Berninger. Bedoeling was ook om de gehele band op een foto te krijgen. Door een druk schema echter moest ik lang wachten maar kon ik eindelijk na de eerste soundcheck snel een groepsfoto maken. Ik werd bedankt en ging weer weg zonder het optreden zelf gezien te hebben. Gelukkig wist ik dat ze nog wel een keer zouden terugkomen... Heeft u ze niet gezien? Houd dan de agenda van Paradiso in de gaten, want ze komen vast nóg een keer!

Istanbul

De afgelopen paar dagen was ik in Istanbul. Voor mijn werk. Ik ben eerder in Istanbul geweest en dat was in de zomer van 1996. Zo'n elf jaar geleden dus. Ik was op interrail samen met Berry en als doel hadden we om Istanbul te bereiken. Veel weet ik me echter niet meer te herinneren van de stad. Het was er warm en de camping lag aan het water vlakbij de uitgang van het stadsriool. We aten goedkoop en liepen met onze punkshirts de Blauwe Moskee binnen (wel met omslagdoek over onze baggy's heen). We waren een brug overgegaan en dachten toen in Azië te zijn. Op een avond waren we verdwaald en nadat we in een lokale kebab tent de weg hadden gevraagd liepen we straal een andere richting uit, omdat we de buurt wilden checken. De kok kwam ons toen achterna rennen om duidelijk te maken dat we toch echt niet goed geluisterd hadden en hij links had gezegd in plaats van rechts. We waren onder de indruk van de vriendelijkheid van de mensen en de chaos in het verkeer. Een straatjochie bleef aan mijn benen hangen en Berry werd genept door een schoenpoetser...
  Dit keer ben ik alleen maar in het Aziatische gedeelte geweest en ik weet nu zeker dat wij toen in 1996 daar niet zijn geweest. De brug over de immens brede Bosporus zou ik me zeker herinnerd hebben... Goed, wat heeft dit allemaal met Mark Olson te maken? Niet zo veel, behalve dan dat in 1993 ik voor de eerste keer naar het Pinkpop festival ging en daar o.a. The Jayhwaks heb zien spelen. Van dat optreden weet ik echt helemaal niets meer behalve dat ik het goed vond (denk ik). Nu, 14 jaar later, speelde de voormalige oprichter en zanger van deze Amerikaanse alt.country band in de bovenzaal van Paradiso. Reden om even te gaan kijken en daarbij hoopte ik wat herinneringen aan het optreden in 1993 naar boven te halen... Helaas is dat niet gelukt ondanks zijn wel zeer herkenbare stemgeluid.

Andere tijden...

Afgelopen week was Adje Vandenberg te gast bij De Wereld Draait Door. Reden: het concert van Led Zeppelin komende week in Londen. Adje kent de band en sprak over vroeger tijden en over het komende optreden. Kijkend naar de beelden van vroeger, zou ik maar wat graag juist in die vroeger tijden de band live gezien hebben. Meteen denk ik ook aan Queen... Jammer dat ik nooit de kans heb gehad deze helden live te zien...
  De laatste jaren komen echter meer en meer oude helden langs in Nederland voor reunie concerten of vanwege andere redenen. En ik pak ze mee. David Bowie speelde in de Arena, Blondie in Paradiso, Deep Purple in de HMH en Earth, Wind and Fire in Ahoy. The Human League speelden dit jaar nog Paradiso plat, maar Madness en The Sisters of Mercy vielen tegen.
  Dat ik afgelopen donderdagavond getuige was van een optreden van Billy Ocean was eigenlijk niet met opzet. Ik moest in de bovenzaal zijn voor Mark Olson (ex-Jayhawks, wie kent ze niet?!) en glipte na dat optreden toch nog even naar de grote zaal voor een glimp van de man die ik alleen ken van de hitjes When the Going Gets Tough... en Get Outta My Dreams... Kan ik toch mooi weer afvinken nu ;-)

Goed bedoeld advies

Niet roken. Weinig tot zeer weinig alcohol drinken. Die zijn duidelijk. Ook weten zwangere vrouwen al lang dat ze geen rood vlees mogen eten of rauwe vis naar binnen mogen slurpen. Vager wordt het met drop (teveel drop zorgt voor hoge bloeddruk) of met ontbijtkoek (iets met kaneel). De één doet het wel, de ander juist weer niet.
  Tips voor de aanstaande vader beperken zich meestal tot de goedbedoelde dooddoeners als "Geniet er nu nog maar even van, straks kan het niet meer...". Daar tegenover neem ik het Advice For Young Mothers To Be van The Veils graag tot mij. Wat een heerlijk nummer, en wat een goede show van die gasten in het Haarlemse Patronaat. Ik en mijn camera genoten ervan. Nu kan het nog...

Als opwarmer speelde trouwens het Belgische Dez Mona. Een tip voor ouders, aanstaande ouders of kinderen van ouders: ga die band een keer live zien en geniet er ook nog maar even van!

Geen woorden maar bloccen

Als ik de dagelijkse strip van Fokke & Sukke niet begrijp, dan weet ik dat ik het nieuws niet goed heb gevolgd. Ik vind het trouwens bijzonder knap dat de bedenkers van deze mannetjes elke dag weer een cartoon uit hun mouw weten te toveren. Niet alleen moet er om gelachen kunnen worden, maar de grap moet ook nog eens actuele nieuwswaarde hebben. Eveneens bijna iedere dag briljant is de dagelijkse Parool-strip Swamp Thing. Minder actuele nieuwswaarde, maar wel heerlijk spitsvondige humor.
  Sommige mensen posten íedere dag iets op hun blog. Zonder een mening te hebben over de nieuwswaarde of kwaliteit daarvan, wil ik alleen even kwijt dat ik daar waardering voor heb: elke dag weer iets te verzinnen om over te bloggen. Ik zit sinds afgelopen woensdagavond te piekeren hoe ik een verhaaltje om mijn foto's van het optreden van Bloc Party in de HMH heen moet breien. Heeft iemand een idee? Okee, geen woorden dan maar, maar bloccen:

Even a donkey does not bump himself twice against the same stone...

Een mooie vorm van humor: Nederlandse spreekwoorden en gezegden letterlijk naar het Engels vertalen. Bijvoorbeeld: The bullet is through the church.. Eén van mijn persoonlijke favorieten: Then you are baconbuyer...
  Ik dacht na het optreden van Blanche in de bovenzaal van Paradiso een soort van spekkoper te zijn en was tevreden met de previews die ik in mijn display van mijn camera zag. Groot was de onprettige verrassing toen ik thuis de foto's van het nieuwe kaartje inlas en tot mijn schrik zag dat al mijn raw opnamen fucked waren en de meeste van de gecomprimeerde jpegs ook. Zie het voorbeeld hiernaast. Mijn nieuwe 4Gb kaartje heb ik teruggestuurd naar de leverancier en ik heb een waardevolle les geleerd: eerst mijn kaartjes testen voor ik ze voor een opdracht ga gebruiken! A donkey doesn't... Weet iemand het juiste Engelse gezegde hiervoor?

A luck with an accident:

[advertentie...]

Een wonder. Is het een wonder als we het EK gaan halen mét Marco als bondscoach? (Hè, wat flauw...) Is ontstaan van nieuw leven een wonder? (Hè, wat afgezaagd...) Marc-Marie Huijbregts verhaalt in zijn theatershow over het wonder welke hij zelf ooit heeft meegemaakt. Het was een komisch, smerig verhaal over mensenpoep-verschijning, maar hij zag er de hand van God in.
  Een paar dagen voordat we zijn show bijwoonden, fietste ik 's avonds door Amstelveen over brede lanen, langs grote vrijstaande woningen, dikke wagens en café's vol hockeyrokjes en gestreepte shirts. Is het een wonder dat in deze gemeente al jarenlang poppodium P60 stand houdt? Amstelveen is nu niet de habitat van de podium bezoekers en die van buiten de gemeentelijke grenzen zullen eerder naar Paradiso of Melkweg gaan dan naar het nette, maar onopvallende pand in het hart van Amstelveen. Een wonder? Nee, met enthousiaste vrijwilligers en een degelijke programmering kom je heel ver. En met het programmeren van de Zwitserse industrial toppers The Young Gods trek je publiek van voorbij de gemeentelijke hockeyvelden.