Dead line?
Vanwege miscommunicatie was onderstaande recensie van Michiel, helaas net te laat ingeleverd voor publicatie in het oktobernummer van LiveXS. Gelukkig bestaat er nog altijd zoiets als Tigert.nl.Inderdaad, wat een fijn medium is het toch weer. De redactie heeft namelijk met wel heel weinig pijn en moeite beslag weten te leggen op de betreffende review van Dead Moon in het Patronaat. Hierbij dus, omdat Dead Moon nu eenmaal tijdloos is...
Dead Moon
Patronaat, 15 september
Het had een passend eerbetoon kunnen zijn voor een legendarische cult-band. Dead Moon fungerend als support-act van Pearl Jam voor een uitverkocht Gelredome. Niet alleen vanwege het feit dat Pearl Jam tijdens live-optredens regelmatig de cover ‘It’s OK’ van Dead Moon ten gehore brengt.
Het is anno 2006 en waar Pearl Jam nog steevast voor uitverkochte stadions speelt, rommelt het trio uit Portland al jarenlang in de marge. Toch zul je Dead Moon nooit horen klagen. Dus staan ze vanavond gewoon weer (voor de achtste keer in historie) in het goedgevulde Patronaat. Ze lopen al tegen de zestig, beschikken over ruim twee decennia podiumervaring, maar goeie genade, wat een tempo nog altijd. Alsof ze vandaag nog in de uitverkoop moeten. Pauzes zijn nu eenmaal noodzakelijk kwaad. De rauwe punkachtige energie druipt er nog altijd vanaf. Geen marketingbril die hier ooit nog aan te pas komst. Gelukkig maar. Dead Moon is nu eenmaal wars van bravoure. Afgetrapte gympies, sluik haar voor de ogen, en die typerende, maar oh zo foute leren gilletjes uit ver vervlogen tijden. Het gitaargeluid is verre van subtiel, de zang gaat door merg en been, je zoekt en je zoekt en vraagt je voortdurend af: wat is toch het geheim van Dead Moon? Waarom komen deze fossielen er toch altijd weer ongelofelijk goed mee weg? Een dampende zaal geeft antwoord. Een vette grijns op ieders gezicht verklapt de rest. Dead Moon als goudeerlijk residu van een muzikaal tijdperk.




