De ene collega is de andere niet

Een voordeel van het werken bij een grotere internationale organisatie als die waar ik werk, is dat er meer liefhebbers van de alternatieve muziek stroming van over de landsgrenzen zijn. Zo probeerde vorig jaar een Australische collega mij ervan te overtuigen naar het concert van Wolfmother in de Melkweg te gaan. Had Tool diezelfde avond (we praten hier over 27 juni 2006) niet in de HMH gespeeld, dan had ik waarschijnlijk een even voortreffelijke concert avond gehad met "the newest Aussie sensation, dude!".
  Een andere, Engelse, collega was even later aan mijn bureau om me op de hoogte te brengen van dé nieuwste sensatie uit Brittanië: The Fratellis. "De wie?" hoor ik mezelf nog vragen... Maar na de hit Chelsea Dagger kent nu elke festival ganger deze hype.

Het optreden in de oude zaal van de Melkweg (the Max wordt verbouwd) was dan ook strak uitverkocht en vol verwachting stond ik vooraan klaar met de camera. Het concert ging echter eigenlijk geheel aan me voorbij. In tegenstelling tot de eerste rijen en een heuse pit kon het optreden mij niet boeien. Ik hoorde mezelf denken: "Gelukkig speelt over een paar weken Wolfmother weer."

Lees meer over het optreden van The Fratellis op KindaMuzik door hier te klikken. En, zoals altijd, klik op de foto voor meer foto's...

Da 8 Is Mightier Than Da Sword

Het magistrale eerste Gotcha! album, getiteld Gotcha!, herbergt een aantal spraakmakende funknummers, zo uit de Haarlemse klei: Free To Feel Free, Mathilda Da Wicked Witch, natuurlijk Words And Music From Da Lowlands en het geweldigde Da 10 Is Mightier Than Da Sword.

Alhoewel funk niet mijn ding is, is deze plaat een serieuze kandidaat voor een "welke albums neem ik mee naar een onbewoond eiland?" lijstje. Soul, R&B en hip-hop zijn ook zeker niet mijn ding, maar als KindaMuzik me de mogelijkheid geeft om 8 wellicht spraakmakende maar zeker oogstrelende zangeressen te fotograferen tijdens hun CD presentatie, dan laat ik die kans niet liggen. Oja, zangeres Senna was ooit nog als tiener achtergrond zangeres voor Gotcha!. Of dat ten tijde van de uit 1991 stammende klassieker is, betwijfel ik toch wel...

Lees hier de recensie en klik op de foto hier rechtsboven voor een uitgebreider fotoverslag.

Handpoppen en hoofddoekjes

The Spores in Paradiso op een donderdagavond vroeg in Januari. Puur uit nieuwsgierigheid maar zonder opdracht ging ik heen.
Het zou niet druk worden. Mare, de Paradiso medewerkster, had weliswaar het bordje "Vol. Garderobe boven is ook open." nog hangen maar borg die snel weer op. En, alhoewel de bovenzaal bij lange na niet uitverkocht, was het toch gezellig druk bij aanvang van het optreden. De intro was een soort van poppenspel - een headbangende Jan Klaassen met blèrende Katrijn.
De band zelf draait om de bassiste Molly McGuire (zwartwitte kousjes, rokje, staartjes, kistjes) en speelt stevige muziek. Vandaar dat ik het vreemd vond dat Radboud (notoir liefhebber van musicals) zich onder de bezoekers bevond. Hij had, zo is de verklaring, een personeels nieuwjaars feestje en vond vooral de drummer erg druk...
Misschien verklaarde dat personeels feestje ook waarom een meisje met hoofddoekje zich in de bovenzaal bevond. Ik heb haar niet gevraagd of zij voor de band kwam. Dat zou wel erg stigmatiserend zijn: "Wat doet een meisje met hoofddoek hier?!". Ik neem nu aan dat ook zij via een personeels uitje in Paradiso terecht kwam. Maar wie weet heb ik het verkeerd en wat mij betreft komen er meer vrouwen met hoofdoekjes naar deze concerten toe. Ik zie ze te weinig nog.

Zoals altijd trouwens, klik op nevenstaande foto voor meer...